Չեք ել պատկերացնի ինչպիսի դաժան բանա երբ էն աղջիկը ում համար
դու պատրաստ ես ամենինչի գնաս, չորումա քեզ իսկ դու չցանկանալով ցավ պատճառել նրան,
բոլոր զգացմունքները պահում ես քո մեջ: Այնպիսի զգացումա ոնց որ հեսա մի բան ներսից կուտի քեզ ու լռիվ կվերանաս
դու……….. ,
Բայց երանի չէր
ուտեր, քան թե տանջեր այդ ցավը ու հիասթափությունը: Սիրտս կտոր կտորա լինում ամեն անգամ
երբ նայում եմ նրա նկարները արդեն երևի 25րդ անգամ վերջի ժամվա մեջ ու մտածում եմ,
ինչ կլինի վաղը առավոտյան, երբ ես հերթական անգամ կտեսնեմ նրան ու չեմ դիմանա նրա հիասքանչ
ժպիտին ու էլի ասելով առօրեական «բարև, ոնց ես ?» բառերը կանցնեմ կգնամ ու նույն վայրկյանին
կզջամ դրա համար և այլևս ոչինչ չեմ կարողանա փոխել ու հերթական անգամ կզգամ ինձ թուլամորթ
ԱՆԱՍՈՒՆ, ով չի կարողանում իր սիրած էակի անառիկ սիրտը գրավել և լցնել այն սիրով:
Չգիտեմ կկարողանամ երբևիցե
մի բան անել իմ հետ, թե չէ, սակայն այս անգամ ես լիովին վստահ եմ, որ նույնիսկ 2 կամ
50 տարի հետո միևնույն է մենք միասին կլինենք…
Ախր արդեն չեմ դիմանում նրան տեսնելիս ուզում եմ խելագառի նման
ասել նրան, որ վերջին մեկ ամիսը ամեն օր և ամեն գիշեր նրանից բացի իմ մտքում ոչ ոք
չկա, ասել, որ սիրում եմ նրան չնայած այն փաստին, որ նա ամեն կերպ փորձում է անտեսել
ինձ և թաքնվել դասերի և ազատ ժամանակի բացակայության հետևում: Առհասարակ ես կարծում
եմ, որ ես եմ բախտիս տերը և կերտողը, սակայն այս դեպքում ես ուղղակի ինձ զգում եմ,
որպես ձուկը օդում, այսինքն անզոր եմ փոխել որէ բան ……..

Комментариев нет:
Отправить комментарий